گل آفتابگردان رو به  نور میچرخد.  و آدمی رو به خدا.
ما همه آفتابگردانيم
اگر آفتابگردان به خاک خيره شود و به تیرگی، دیگر آفتابگردان نیست.آفتابگردان کاشف معدن صبح است.
و با سیاهی نسبتی ندارد.این را گل آفتابگردان به من گفت و من تماشایش می کردم که خورشید کوچکی بود در زمین و هر گلبرگش شعله ای بود و دایره ای داغ در دلش می سوخت.

آفتابگردان به من گفت:"وقتی دهقان بذر آفتابگردان را می کارد مطمئن است که خورشید را پیدا خواهد کرد.آفتابگردان هیچ وقت چیزی را با خورشید اشتباه نمی گیرد.اما انسان همه چیز را با خدا اشتباه می گیرد.
آفتابگردان راهش را بلد است و کارش را می داند.او جز دوست داشتن آفتاب و فهمیدن خورشید کاری ندارد. او همه زندگی اش را وقف نور می کند.در نور به دنیا می آید.و در نور می میرد. نور می خورد و نور می زاید.
دلخوشی آفتابگردان تنها |آفتاب است.آفتابگردان با آفتاب آمیخته است و انسان با خدا.بدون آفتاب،آفتابگردان می میرد: بدون خدا،انسان.
آفتابگردان گفت: "روزی که آفتابگردان به آفتاب بپیوندد ،دیگر آفتابگردانی نخواهد ماند و روزی که تو به خدا برسی ،دیگر تویی نمی ماند. و گفت :

من فاصله هایم را با نور پر می کنم.تو فاصله ها را چگونه پر می کنی؟

آفتابگردان این را گفت و خاموش شد.گفت و گوی من و آفتابگردان نا تمام ماند.زیرا که او در آفتاب غرق شده بود.

جلو رفتم بویدمش.بوی خورشید می داد.تب داشت و عاشق بود.خداحافظی کردم،داشتم می رفتم که نسیمی رد شد و گفت:نام آفتابگردان همه را به یاد آفتاب می اندازد.نام انسان آیا کسی را به یاد خدا خواهد انداخت؟
آن وقت بود که شرمنده از خدا رو به آفتاب گریستم.                                        "عرفان نظر آهاری"

پی نوشت: تقدیم به باب الحوائج حضرت ابوالفضل العباس.که نامش همه را به یاد انسانی می اندازد که می توانیم باشیم.

عشق تو را در زمستان به ياد مي آورم  

و دعا می کنم باران

در سرزمينی ديگر ببارد

برف

بر شهر ديگری بريزد

و خدا زمستان را از تقويم خود پاک کند

چگونه خواهم توانست زمستان را

پس از تو تاب آورم نمی دانم

                                              " نزار قبانی"

دوست،واژه است

واژه ای که از لب فرشته ها چکيده است     

دوست، نامه است

نامه ای که از خدا رسيده است

نامه ی خدا هميشه خواندنی است

توی دفتر فرشته ها

واژه ی قشنگ دوست

ماندنی ست

☺

راستی،دلت چقدر

آرزوهای واژه های تازه داشت

دوست گل ات رسيد

واژه را کنار واژه  کاشت

دوستت همان دعای توست

آخرش دعای تو

مستجاب شد

                          "عرفان نظر آهاری"

پی نوشت: این پست را به همه عزیزانم که دردنیای مجازی با آنها آشنا شدم و برایم به دوستان واقعی تبدیل شده ورفاقت را در حقم تمام کردند تقديم می کنم. اميدوارم لیاقت محبتهای شما را داشته باشم.